Yatağımın hemen üstünde kocaman bir venedik maskeleri kanvası asılıdır yıllardır. Kendi maskelerimde kaybolduğumda bana kim olduğumu nereden geldiğimi hatırlatması için tutarım onları. Gülümser birtanesi hindir biraz; çekinir bir diğeri aşıktır içten içe. Kızgın olan uzaktan bakar; hapseder içine tüm hislerini, gözlerini kısan da en çok gece geç saatlerde yanımdadır; düşündürür beni. Küskün kederli olan ise…