Gündeliğin başıboş ayrıntılarında kaybolurken, bir iş listesinden diğerine koşarken, küçük küçük birşeyleri iyileştirmeye çalışırken fark ediyorum; yeterince şükretmediğimi.
Sanki hani o bir sonrakini de halletsem, sonra bir sonrakini ve sonra bir diğerini; sanki her şey daha iyi olacak gibi. Sonra kendime hatırlatıyorum, esas olan varış noktası değil, yolculuğun kendisi. Bu yolculukta sahip olduklarımızın ne kadar farkındayız?
Sağlıklı ve sıhhatli miyiz? Ailemizin sağlığı nasıl? Sevdiklerimiz bizimle mi? Her şeye rağmen o umut hala var mı?
Bir umuttur yaşamak. O umudu bize verecek insanlarla çevrelenmiş miyiz? Hala yolda mıyız?
Yaş, çok değişik bir mekanizmaymış. Her şeyi biliyorum dediğin o anda bile sana ne kadar çok şey gösteren o mekanizma. Sert kenarlarını törpüleyen o mekanizma. Seni, hiç hayal bile edemeyeceğin şekillerde değiştiren o mekanizma.
Ve yine fark ediyor insan. Ömür sonsuz değil. Gözlerini bu dünyaya kapadığında geride bıraktıkların, yaşadıkların, yaşattıkların sana neler hissettirmiş olacak. Gerçekten yaşamak nedir?
Varoluşsal konulara girmiyorum, açıkcası ilgilenmiyorum da.
Eğer sabah mutlu uyanıyorsam, sevdiklerim yanımdaysa, her ne yapıyorsam ve yaptığım şeyden keyif alıyorsam hayatın kazananı benim.
Şükrediyorum. Farkına varıyorum.
Bir yanıt yazın